10/09 Metro: Vechten om een brokje testosteron
VRT-omroepster Evy Gruyaert (28) sleet haar tienerjaren op de schoolbanken van het katholieke meisjescollege Heilige Familie in Tielt, een West-Vlaams oerconservatief bastion. «Het was echt een heel strenge school. Om en rond de schoolgebouwen waren lijnen in verschillende kleuren getrokken, van geel tot groen en rood.
Ik herinner me al niet meer waar al die kleuren voor stonden, alleen dat we er absoluut niet over mochten. Ik vermoed dat ik de herinnering naar één van de donkerste uithoeken van mijn geheugen heb verbannen (lacht). Al heb ik er nu ook weer geen trauma’s aan overgehouden. Het was best een fijne periode. De school was net gemengd geworden, zodat de eerste jongens onder luid gejuich hun intrede mochten maken. In mijn klas, economie-moderne talen, zaten we met zestien meisjes en twee jongens. Met mijn vriendinnen heb ik jaren heroïsch strijd geleverd om die paar brokjes testosteron. De twee kerels lieten het zich bijzonder welgevallen, moet ik zeggen. Hun ego werd op den duur groter dan die van de gemiddelde Hollywood-acteur.»
Een opstandige puber is ze nooit geweest, eerder een brave modelleerlinge die vlot haar examens passeerde en een heilige afkeer had van spieken. «Ik heb, geloof ik, één keertje strafstudie gekregen, en dat was dan nog onterecht. De school had een streng anti-rookbeleid, zo erg dat de opzichters op de speelplaats zelfs onder de deuren van de toiletten kwamen kijken of we geen sigaretten aan het roken waren. Dat leidde soms tot behoorlijk genante situaties, kan ik je wel zeggen. Enfin, één keer werd ik zogezegd betrapt op roken, terwijl ik in mijn leven nog nooit een sigaret van dichtbij gezien had. Alle misbaar ten spijt, kon ik wel een paar uur naar de strafstudie. Ik ben dan ook nooit een roker geworden (lacht).»
In de keuken was Gruyaert wel een buitenbeentje. «Vanaf mijn zestiende was ik vegetariër en dat was niet naar de zin van de dikke non die toezicht hield in de schoolrefter. Niemand ging van tafel zonder dat zijn bord leeg was, van welke gezindte je ook was. De laatste twee jaar ben ik elke middag met mijn zakken vol vermalen vlees de refter uitgewandeld. De dikke non heeft me gelukkig nooit kunnen betrappen, al moet ze vast een vermoeden hebben gehad (grijnst).» Van een West-Vlaams katholiek college naar de studio van Radio Donna, enkel de zingende non ’soeur sourire’ heeft het haar misschien voorgedaan. «Twee leraars, van muziek en Engels, hebben mij geleerd dat je creatief moet leren zijn om je persoonlijkheid eruit te laten springen. Aan de nonnen heb ik mijn job bij de VRT alvast niet te danken. (lacht)»
foto's
